Skip to Content

بلاگ

نحوه انتخاب سرور مناسب برای هاستینگ

نحوه انتخاب سرور مناسب برای هاستینگ

نحوه انتخاب سرور مناسب برای هاستینگ

در این پست قصد داریم به آموزش نحوه انتخاب سرور مناسب برای هاستینگ بپردازیم. مبحث انتخاب سرور یکی از مباحث کلیدی در موضوع تامین تجهیزات دیتاسنتر می باشد که چک لیستهای مربوط به خود را دارد و معمولا بعد از استخراج دقیق نیازهای سخت افزاری سازمان انتخاب می شود.

آیا بهتر است سرور داخلی داشته باشید؟

یا سرور خارج برای نوع کاربری شما مناسب است؟

چرا بهتر است از سرور ابری استفاده کنید؟

آیا برای به اشتراک گذاری فایل ها اقدام به خرید سرور می کنید؟

آیا از سرور بیشتر برای ارسال ایمیل استفاده می کنید؟

آیا نیروی کاری دارید که باید از راه دور به سرور وصل شود؟

آیا از سرور شما برای تهیه نسخه پشتیبان از داده ها استفاده می شود؟

میزان هارد، رم و پردازنده مصرفی شما در سرور به چه میزان خواهد بود؟

چگونه مجازی سازی می تواند شما را انعطاف پذیرتر کند؟

و…

برای درک بهتر در ادامه تمامی این موارد توضیح داده خواهد شد.

آیا بهتر است سرور داخلی داشته باشید؟
در برخی از کاربری ها موقعیت جغرافیایی سرور ها مهم نیست و در این حالت داخلی بودن سرور شما نیز اهمیتی نخواهد داشت. اما در مواردی برای شما ping سرور مهم است و برای مثال سایت های فروشگاهی دارید که کاربران شما در داخل کشور هستند بهتر است سرور داخلی تهیه کنید. با توجه به این که سرور های داخل ایران از نظر جغرافیایی به کاربران ایرانی نزدیک تر هستند در نتیجه ping بهتری نسبت به سرور های خارج دارند.

سرور مجازی ایران

سرور اختصاصی ایران

سرور خارج برای نوع کاربری شما مناسب است؟

متاسفانه با توجه به برخی از تحریم ها، استفاده از یک سری سایت ها و یا برنامه های کاربردی از IP ایران امکان پذیر نیست و به همین علت در صورتی که در کسب و کار خود یکی از این موارد را دارید بایستی از سرور های خارج از ایران استفاده کنید در غیر این صورت می توانید از سرور های ایران استفاده کنید.

سرور مجازی خارج

سرور اختصاصی خارج

چرا بهتر است از سرور ابری استفاده کنید؟
سرور های ابری به علت نوع کانفیگ از performance بهتری نسبت به دیگر سرور ها برخوردارند.لذا همواره توصیه می شود که در صورتی که امکان استفاده از آنها را دارید تردید نکنید!

ایرو سرور

آیا برای به اشتراک گذاری فایل ها اقدام به خرید سرور می کنید؟

در صورتی که از سرور بیشتر برای اشتراک گذاری فایل ها استفاده می کنید فضای سرور برای شما مهم خواهد بود.در نظر داشته باشید که چقدر فضا نیاز دارید و متناسب با آن سرور خود را انتخاب کنید.

در این کاربری رم و پردازنده زیاد نیاز نخواهید داشت.

اگر تنها کاربری شما اشتراک گذاری فایل می باشد می توانید از هارد های HDD و یا SAS نیز استفاده کنید که برای شما به صرفه تر خواهد بود.

سوال هایی که باید برای انتخاب در نظر بگیرید.

 

 

ادامه مطلب

نحوه انتخاب یک سرور رکمونت دو یونیتی

نحوه انتخاب یک سرور رکمونت دو یونیتی

نحوه انتخاب یک سرور رکمونت دو یونیتی

نحوه انتخاب یک سرور رکمونت دو یونیتی

در این مقاله با نحوه انتخاب یک سرور رکمونت دو یونیتی در خدمت شما عزیزان و علاقه مندان هستیم. تنوعی که در محصولات سروری شرکت هایی مانند اچ پی، لنوو، دل و IBM وجود دارد باعث شده است که برای انتخاب و خرید سرور به شناخت بالایی نیاز داشته باشیم. در محصولات سروری طبقه بندی برا اساس ضخامت می باشد که با واحد U بیان میشود. قفسه رک دارای واحد هایی هست که به یونیت معروف می باشد و هر سروری که بخواهد در رک قرار گیرد بر اساس ضخامتی که دارد یونیت یا یونیت هایی را در قفسه رک اشغال میکند. برای مثال اگر سرور شما ۲ یونیت باشد مانند سرور HP Proliant DL380 G9 در این صورت باید دو واحد یا دو یونیت در رک به این سرور اختصاص دهید. تمامی سرورهای DL380 شرکت اچ پی دو یونیتی بوده و دو واحد از رک را اشغال خواهند کرد. از آنجایی سرورهای اچ پی سهم عمده ای از بازار را تشکیل می دهند مثالهایی که در این پست آورده میشود نیز از سرور های بسیار با کیفیت اچ پی می باشند.
  • سرورهای قدیمی که دارای فضای زیاد و انرژی مصرفی بالایی هستند انتخاب های خوبی نیستند.
  • نقل قول هارولد مک میلان خیلی عجیب نیست او می گوید ” SME ها به دنبال اولین سروری هستند که برای اهدافشان ساخته شده است و یا قصد دارند یک سیستم کهنه را که زیاد هم خوب نیست، ارتقاء دهند “.

خانواده پردازنده Xeon Scalable اینتل به SEM ها اجازه می دهد تا بیشترین گزینه ها را در اختیار داشته باشند که اجازه می دهد تا پشتیبانی از فرآیند های فعلی را برآورده کرده و نیازهای آینده را پاسخگو باشد. فروشندگان بزرگ و مشهوری مانند Broadberry Data Systems, Dell EMC, Fujitsu و Lenovo همه سرورهای رکمونت ۲U را با این پردازنده ها ارائه می دهند و توافق عمومی میان فروشندگان این است که فرم فکتور ۲U، بهترین ترکیب از قدرت پردازشی، ظرفیت ذخیره سازی و قابلیت توسعه را برای SME ها ارائه دهند.

SEM هایی که با کمبود فضا مواجه هستند سرورهای رکمونت را یک راه حل ایده آل می دانند. دفاتری که هزینه زیادی برای اجاره پرداخت می کنند می توانند با تهیه این سیستم ها که قدرت پردازشی قابل توجهی را در کمترین فضا ارائه می دهد تهیه کنند به این ترتیب این سرورها کسب و کارها را قادر می سازد تا با تلفیق سرویس ها در سرورهای کوچکتر در هزینه های خود صرفه جویی کنند.

  • تعریف Small and medium-sized enterprises یا SMEs
  • اینترپرایز هایی در اندازه کوچک یا متوسط را SMEs میگویند. در واقع کاربران یا مشتریانی که برای اهداف کوچک تا متوسط به دنبال سرور هایی با قابلیت های کم تا متوسط هستند به دنبال SMEs می باشند. این مشتریان نهایتا دارای ۲۵۰ نفر پرسنل بوده یا در محلی که فعالیت میکنند به علت کمبود جا یا هزینه های بالای اجاره و اختصاص فضا میخواهند از سرور هایی با یونیت کمتر استفاده کنند.

نقش پردازنده در نحوه انتخاب یک سرور رکمونت دو یونیتی

خانواده پردازنده Xeon Scalable شامل بیش از ۵۰ مدل است که به ۴ دسته Bronze, Silver, Gold و Platinum طبقه بندی می شود. کسب و کارهای کوچکی که دارای لودهای کاری سبک تا متوسط هستند بیشتر به مدل های Bronze, Silver که احتمالا ارزانتر از برخی از مدل های Gold است علاقه دارند. خانواده برنز شامل ۳۱۰۴ شش هسته ای و ۳۱۰۶ هشت هسته ای است که هر دو با سرعت ۱.۷ گیگاهرتز  اجرا می شوند و از حداکثر حافظه ۷۶۸ گیگابایتی ۲,۱۳۳MHz DDR4 پشتیبانی می کنند. آنها از سرورهای دو سوکته (۲P) و تک سوکته (۱P) پشتیبانی می کنند اما فاقد قابلیت های Hyper-Threading HT و Turbo-Boost هستند. ۵ مدل نقره ای ۴ تا ۱۲ هسته ای هستند و سرعت اجرایی از ۱.۸ گیگاهرتز تا ۲.۶ گیگاهرتز است و از حداکثر سرعت حافظه ۲,۴۰۰MHz پشتیبانی می کند. پشتیبانی از HT و Turbo-Boost به علاوه تعداد هسته های بالاتر و سرعت های بیشتر باعث می شود که این پردازنده ها برای انجام کارهای سنگین تر بهتر از مدل های برنزی باشند. خانواده طلایی به گروه های ۵۱۰۰ و ۶۱۰۰ تقسیم می شوند که همه آنها از سرورهای ۱P,2P و ۴P پشتیبانی می کنند. تفاوت اصلی این است که  ۵۱۰۰ ها دارای سرعت حافظه ۲۴۰۰ مگاهرتز هستند در حالی که ۶۱۰۰ ها حداکثر سرعت ۲۶۶۷ مگاهرتز را پشتیبانی می کنند و دارای UPI (مخفف Ultra Path Interconnect) هستند که یک معماری کش سرعت بالا در تمام پردازنده های Xeon Scalable است که جایگزین QPI قدیمی تر شد.

نگرانی های حرارتی در انتخاب سرور

دمای سرور در نحوه انتخاب یک سرور رکمونت دو یونیتی چه تاثیری میتواند داشته باشد. زمانیکه شما سرور رکمونتی با پردازنده زئون Xeon Scalable انتخاب میکنید باید هرگونه محدودیت های حرارتی شاسی را در TDP بررسی کنید بدلیل اینکه ممکن است انتخاب پردازنده را محدود کند. این مسئله برای مدل های برنزی و نقره ای مشکل ساز نیست چون همه آنها دارای TDP کم ۸۵ واتی هستند اما به علت مشکلات کولینک (خنک سازی) حرارت های بالاتر از ۱۲۵W TDP ممکن است پشتیبانی نشوند.

محدودیت های دمایی و عدم پشتیبانی سیستم کولینگ سرور باعث میشود که در انتخاب سرور و نوع پردازنده محدودیت هایی داشته باشیم مگر اینکه از مدل های گرانتر و قوی تری استفاده کنیم. مدل های بالاتر دارای قیمت بسیار بالاتری هستند. برای مثال پردازنده Bronze 3104 دارای قیمت ۲۵۰ پوندی است در حالی که پردازنده های ۱۶ هسته ای Gold 6130 می تواند قیمت شش برابر داشته باشد.

مزیت بزرگ پردازنده های Xeon Scalable این است که همه آنها از سوکت یکسان LGA 3647 استفاده می کنند که باعث ارتقاء سینک در هنگام تقاضا می شود. اگر شما فکر می کنید که پردازنده های برنزی به خوبی اجرا نمی شود خیلی ساده می توانید آن را با پردازنده سریعتر نقره ای یا طلایی که تعداد هسته های بیشتری هم دارند عوض کنید. این سوال ممکن است در ذهن شما به وجود بیایید که آیا پردازنده های سرور سطح معمولی E3-1200 اینتل هنوز ارزش سرمایه گذاری کردن را دارند یا نه. برای کسب و کارهای کوچک این پردازنده ها بسیار ارزانتر از مدل های جایگزین هستند اما آنها تنها از سرورهای تک پردازنده ای و همچنین حداکثر حافظه ۶۴ گیگابایتی DDR4 پشتیبانی می کنند و پتانسیل ارتقاء سیستم های Xeon Scalable را ندارند.

 

فضای ذخیره سازی در سرور

در ادامه مقاله ”نحوه انتخاب یک سرور رکمونت دو یونیتی” به بررسی نقش فضای ذخیره سازی می پردازیم. انتظار می رود که اکثر سرورها برای سال های سال کار کنند بنابراین شما باید مطمئن شوید که سروری را خریداری کرده اید که نیازهای آینده شما را برآورده می کند و می تواند ورک لودهای افزایشی شما را مدیریت کند. ظرفیت ذخیره سازی مخصوصا خیلی مهم است و شما باید سروری که بیشتر از آنچه که در حال حاضر به آن نیاز دارید را ارائه دهد تا از ارتقا ها و خرابی های پرهزینه بعدی شما جلوگیری کند. هاردهای SATA بهترین نسبت قیمت به ظرفیت را با مدل های فرم فکتور بزرگ (LFF) دارند و در حال حاضر حداکثر ظرفیت ۱۲ ترابایتی را ارائه می دهند. برای عملکرد ذخیره سازی بزرگتر باید هارد های Nearline SAS NL-SAS یا SAS در نظر گرفته شوند اما گرانتر هستند و همچنین به یک کنترلر SAS یا کارت RAID مناسب برای پشتیبانی نیاز دارند.

بسیاری از شرکت ها مانند بلوچیپ با شرایطی سخت گیرانه ای که برای گارانتی هارد و ذخیره ساز ایجاد کرده اند شما را در انتخاب انواع HDD ها محدود کرده اند. بنابراین فروشندگانی مانند Broadberry Data Systems چنین شرایطی ندارند و به صراحت به شما اجازه می دهند تا هاردیسک خود را بدون غیر معتبر شدن گارانتی انتخاب کنید. سرورها اطلاعات مهم کسب و کارها را ذخیره می کنند بنابراین کنترلر RAID مخصوص برای سرور شما ضروری می باشد بدلیل اینکه برای شما اولین خط دفاعی در برابر خرابی هارد است. اغلب سرورها دارای قابلیت RAID تعبیه شده روی مادربرد هستند اما با بررسی آنها متوجه می شوید که حداقل RAID1 را پشتیبانی می کنند و RAID5 را ارائه نمی دهند و تنها از Mirror پشتیبانی می کنند. RAID1 برای حفاظت از دو هارد خوب است اما با RAID5 شما می توانید از ۳ هارد شروع کنید و خیلی راحت زمانی که می خواهید ظرفیت خود را افزایش دهید آرایه ها را اضافه کنید. RAID6 به طور همزمان از خرابی دو هارد محافظت می کند اما از لحاظ کارایی و فضای ذخیره سازی از دست رفته قابل توجیه نمی باشد.

بکاپ و مدیریت در سرور

همراه با RAID، شما باید یک استراتژی بکاپ تجاری را پیاده سازی کنید تا مطمئن شوید که اطلاعات مهم و برنامه های کاربردی شما در سرورهای جدیدتان در مقابل خرابی سیستم محافظت شده است. رنج وسیعی از محولات برای انتخاب وجود دارد بنابراین بهتر است لیست بهترین نرم افزار بکاپ و همچنین بهترین سخت افزار NAS را بررسی کنید.

همچنین نظارت و مدیریت از راه دور بسیار مهم است چونکه شما می خواهید بدون توجه به موقعیت مکانی که هستید از سلامت سرور خود مطلع باشید. اکثر فروشندگان به طور فزاینده ای به این موضوع اهمیت می دهند و با استفاده از کنسول های بهبود یافته اطلاعات فراوانی را در اختیار کاربران قرار می دهند. برای امنیت بیشتر، سرورهایی را انتخاب کنید که پورت مدیریتی اختصاصی را ارائه می دهند تا بتوانید این ترافیک را از سرویس های داده عمومی تفکیک کنید.

کنترل کاملا از راه دور سیستم عامل یک قابلت ارزشمند دیگر می باشد اما توجه داشته باشید که برخی از فروشندگان تنها این قابلیت را به عنوان گزینه اختیاری و پولی برای ارتقاء ارائه می دهند. جدیدترین سرورها با پردازنده های Xeon Scalable به عنوان بزرگترین تغییر برای SME ها ارائه می شود و  این محصول در حال حاضر سیستمی را با رنج گسترده ای از قدرت پردازشی، قابلیت توسعه و قابلیت هایی که مناسب هر بودجه و ورک لود است را ارائه می دهد. اگر شما برای تقویت کسب و کار خود به دنبال برخی از سخت افزارهای جدید هستید برای سرمایه گذاری هیچ چیز بهتر از خرید سرورهایی با پردازنده Xeon Scalable نیست. امیدواریم مقاله ” نحوه انتخاب یک سرور رکمونت دو یونیتی ” رضایت شما را جلب کرده باشد. همچنین شما را دعوت میکنم مقالات دیگر سرور را مطالعه کنید.

ادامه مطلب

تفاوت بین هارد SATA و PATA

تفاوت بین هارد SATA و PATA

تفاوت بین هارد SATA و PATA

در این پست قصد دریم به تفاوت بین هارد SATA و PATA بپردازیم. شاید تاکنون نام هارد ATA یا PATA به گوشتان نخورده باشد. طی سالها از ۱۹۸۶ به بعد این نوع هارد از هارد های موجود در بازار بوده که شاید بعضی از کاربران نیز اصلا استفاده نکرده باشند، کلمه IDE مخفف Integrated Drive Electronics می باشد که به آن ATA یا PATA نیز اطلاق می شود که اشاره دارد به Parallel Advanced Technology Attachment و کلمه Parallel به معنای موازی است. هارد موازی یعنی کابل هارد به صورت موازی و رفت و برگشتی کار میکند در واقع پین ها بین دریافت و ارسال اطلاعات تقسیم شده است. سرعت انتقال داده ها در این نوع هارد معادل ۵ الی ۱۳۳ مگابایت می باشد.

کابل هارد IDE مخصوص دیتا به ۴۶ سانتی متر می رسد که از ۴۰ پین تشکیل شده و رنگ کابل سیاه می باشد همچنین کابل ۸۰ PINS و سوکت مخصوص به آن روی مادربرد برای کامپیوتر به سه رنگ است. معمولا اتصال آبی رنگ به مادربرد  وصل می شود و بقیه اتصالات به همراه هارد اصلی می توانند به مادربرد Motherboard و اسلات های موجود متصل شوند.

  • رنگ سیاه برای هارد اصلی MASTER
  • خاکستری برای SLAVE
  • آبی برای کنترل CONTROLLER

تفاوت بین هارد SATA و PATA

خوانش و نامگذاری هارد در IDE

زمانی که بیش از یک هارد دیسک به برد IDE متصل شود؛ یکی از این کابلها Primary است و دیگری Secondary و می دانیم که هر کابلی هارد دیگری به آن می تواند وصل شود لذا کابل اول Primary می شود که به دو هارد متصل است که هارد اول Master یعنی شماره ۱ در کابل اول و این هاردی است که شروع به بالا آمدن سیسم عامل می کند و هارد دوم در کابل اول Primary در واقع Slave یعنی شماره ۲ میباشد و مثل همین در کابل دوم Secondary که هم Master و هم Slave هست برقرار است اما زمانی که کامپیوتر اقدام به خواندن هر یک از هارد موجود روی مادربرد می کند از این چهار تا به ترتیب ؛ هارد MASTER در کابل PRIMARY که شماره ۱ میباشد خوانده می شود. سیستم عامل به هر یک از هاردها در واقع به صورت A B C D شماره گذاری می کند لذا به ترتیب HDA یعنی هارد دیسک اول که سیستم آن را می خواند و بعد هارد SLAVE روی همان کابل را می خواند مثلا شماره ۲ که HDB آن را می خواند و به نسبت هارد MASTER در کابل دوم SECONDARY سیستم HDC و هارد آخری SLAVE در واقع HDD میباشد که هارد چهارم است. این اطلاعات و این ترتیب مواقعی که از کاربران سیستم عامل لینوکس باشیم نیاز است و نسبت به این نوع هارد نرخ انتقال دادها ضعیف است نسبت به توسعه ایی که برای سیستم های کامپیوتر ایجاد شده لذا نوع جدید هارد SATA روی کار آمد.

خصوصیات هارد SATA و تکامل هارد PATA

به خاطر سرعت دادن انتقال داده ها بین هارد و کامپیوتر این نوع هارد در سال ۲۰۰۳ و یا اواخر ۲۰۰۲ ظهور پیدا کرد به این هارد در سابق PATA می گفتند که حرف P به کلمه Parallel اشاره دارد اما حرف S به کلمه serial دلالت دارد یعنی پشت سرهم چون این هارد به صورت متوالی کار می کند. توازی یعنی اینکه چند کار را در موازات یکدیگر همزمان انجام می دهد برای صرفه جویی در وقت در حالیکه توالی یعنی یک کار شروع می شود و بعد کار دیگر شروع میشود. تفاوت بین هارد SATA و PATA فقط در نوع انتقال داده ها می باشد. هرچند که نقش کابل ها در این میان پررنگ تر می باشد.

تفاوت بین هارد SATA و PATA

علت پایین بودن سرعت هارد ATA یا PATA و نقش کابل IDE

پایین بودن سرعت کابل IDE بیشتر باعث ایجاد تفاوت بین هارد SATA و PATA می شود. کابل IDE پهن و عریض است چون حاوی تعداد زیادی pins میباشد که مثلا به ۴۰ تا می رسد پس ۲۰ pins داده ارسال می کند و مابقی pins همزمان دریافت می کند. اگر که اطلاعاتی در زمینه الکترونیک داشته باشید می دانید که هر pin دریافت و ارسالی دارد به شکل سیگنالهای الکترونیکی، پس هر pin باعث ایجاد میدان مغناطیسی میشود. یعنی هر میدان الکترونیکی در اطرافش میدان مغناطیسی تولید می کند به این معنا که هر pin زمانی که دریافت یا ارسال داه ها را انجام می دهد یک میدان مغناطیسی دافعه یا جاذبه با میدان مغناطیسی برای pin در کنارش تولید می کند که موجب کاهش عملکرد کابل و سرعت انتقال داده ها خواهد شد لذا این از دست دادنی که میدان مغناطیسی برای هر یک از pin با دیگری ایجاد می کند به نسبت زیادی کاهش سرعت خواهد داشت اما کابل ساتا عرضش کاهش یافته و تعداد pins ها ۷ تا شده ۴ pins برای نقل داده هاست. در واقع کاهش سرعت به خاطر همان میدان مغناطیسی است که ایجاد می شود. به نسبت هارد ساتا سرعت انتقال داده ها به ۶۰۰ مگابایت می رسد و کابل به ۱ متر می رسد و بر خلاف کابل IDE یک هارد دیسک را حمل می کند به همین خاطر خروجی های بیشتری از کابلهای ساتا روی مادربرد دارند به طوری که هر خروجی یک کابل ساتا به یک هارد دیسک را در پی دارد اما در اینجا به جای HDA یا HDB خواندنش روی سیستم به صورت SDA یا SDB میباشد که S به SATA اشاره دارد. مادربرد اتصالات هارد SATA را پشتیبانی می کند و همچنین هاردهای IDE را  و اگر مادربردی باشد که هر دو را پشتیبانی نمی کند اینجا می توان کابل را تبدیل کرد. برای مطالعه بیشتر مقالات تفاوت هارد HDD و SSD را مطالعه کنید.

ادامه مطلب

مقایسه ماژول های حافظه DIMM، RDIMM و LRDIMM

مقایسه ماژول های حافظه DIMM، RDIMM و LRDIMM

در این پست با مقایسه ماژول های حافظه DIMM، RDIMM و LRDIMM در خدمت شما عزیزان هستیم. وقتی اینتل پردازنده های E5-v2 خود را به بازار عرضه کرد، نوع جدیدی از حافظه به نام LRDIMM ( مخفف Load-Reduced DIMM) را معرفی کرد. در آن زمان، سرورها توانایی پذیرش سه نوع از ماژول های حافظه LRDIMM، RDIMM (یا Registered DIMM) و UDIMM (یا Unbuffered DIMM) را داشتند. بعدها با توجه به پهنای باند پایین و قابلیت های ظرفیت، حافظه های UDIMM دیگر استفاده نشدند. به همین دلیل این مقاله روی حافظه های RDIMM و LRDIMM تمرکز خواهد کرد. ما با بسیاری از مشتریانی مواجه هستیم که فرض می کنند چونکه LRDIMM جدیدترین حافظه است باید بهترین حافظه برای استفاده در سرورهای جدیدشان باشد، در حالی که در اغلب موارد اینطور نیست.

سرعت ماژول های حافظه RDIMM

RDIMM یا Registered DIMM با داشتن یک رجیستر در DIMM (برای بافر کردن آدرس ها و دستورات) یکپارچگی سیگنال را بهبود می بخشد تا سیگنال مابین ماژول های حافظه دسترسی تصادفی دینامیک (DRAM ها) موجود در DIMM و کنترلر حافظه بهبود پیدا کند. این اجازه می دهد تا هر کانال حافظه از حداکثر سه DIMM دو رنکی استفاده کند که به طور قابل توجهی حجم حافظه ای که سرور می تواند پشتیبانی کند را افزایش می دهد. با RDIMM ها این بافر به طور جزئی میزان تاخیر حافظه و برق مصرفی را افزایش می دهد.  dual-rank در اینجا رنک یا رتبه یا درجه را توصیف می کند. به عبارت بهتر در حافظه های دو رنکی حافظه رم به دو گروه تقسیم می شود که در هر زمان سیستم تنها به یک رنک دسترسی خواهد داشت. این رنک DIMM قطعات ۶۴ بیتی از اطلاعات موجود در DIMM است. بنابراین در DRAM های تک رنگی شما در یک طرف تراشه می توانید یک قطعه ۶۴ بیتی از اطلاعات را داشته باشید در حالی که در DRAM های دو رنکی شما در دو طرف تراشه می توانید قطعه ۶۴ بیتی از اطلاعات را در هر طرف داشته باشید و در نتیجه دارای رنک دو هستند. حتی DIMM های چهار رنکی وجود دارند که در هر طرف از DIMM دو قطعه ۶۴ بیتی از اطلاعات وجود دارد. به منظور مقایسه این دو نوع حافظه نموداری در زیر نشان داده شده است که تفاوت زمان تاخیر RDIMM ها و LRDIMM ها را در سرور Hewlett Packard Enterprise (HPE) Proliant Gen9 دو سوکتی که از دو پردازنده Intel Xeon E5-2600v4 استفاده می کنند نشان داده شده است. با بررسی این نمودار شما متوجه خواهید شد که تاخیر بارگذاری شده برای RDIMM هایی که تنها یک رنک (۱Rx8) دارند در واقع بالاتر از RDIMM ها و LRDIMM هایی است که ظرفیت بالاتری دارند. به همین دلیل است که ماژول های تک رنکی اجازه نمی دهند تا پردازنده درخواست حافظه از پردازنده ها را به صورت موازی انجام دهد (همان کاری که با ماژول های دو یا چند رنکی انجام می دهد).

مقایسه ماژول های حافظه DIMM، RDIMM و LRDIMM

عواملی وجود دارند که روی تاخیر حافظه موجود در یک سیستم تاثیر می گذارند.

سرعت DIMM

DIMM سریعتر تاخیر کمتری را ایجاد میکند (به خصوص تاخیر بارگذاری). در شرایط تحت بارگذاری، مهمترین عاملی که زمان تاخیر را افزایش می دهد زمانی است که حافظه درخواست را به صف انتظار برای اجرا شدن ارسال می کند. DIMM سریعتر موجب می شود تا کنترلر حافظه خیلی سریعتر بتواند دستورات صف شده را پردازش کند. برای مثال حافظه ای که دارای سرعت ۲۴۰۰MT/s است نسبت به حافظه ای که در سرعت ۲۱۳۳MT/s اجرا می شود حدود ۵ درصد کاهش تاخیر بارگذاری دارد.

رنک ها Ranks

برای سرعت حافظه DDR4 یکسان و نوع DIMM یکسان، رنک های بیشتر معمولا موجب افزایش زمان تاخیر بارگذاری می شود. در حالی که رنک های بیشتر در کانال، کنترلر حافظه را قادر می سازد که توانایی بیشتری برای پردازش های درخواست حافظه به صورت موازی داشته باشد و اندازه صف های درخواست را کاهش می دهد و همچنین کنترلر می تواند دستورات رفرش بیشتری را ارسال کند. مزیت موازی سازی بیشتر این است که نیاز به سیکل های رفرش اضافی از بین می رود که منجر به کاهش جزئی تاخیر بارگذاری برای دو تا ۴ رنک در یک کانال می شود. با داشتن ۴ رنک بیشتر در یک کانال زمان تاخیر بارگذاری افزایش اندکی خواهد داشت.

CAS Latency

تاخیر CAS (مخفف Column Address Strobe) تاخیر زمانی اولین پاسخ DRAM را نشان می دهد. این زمان تاخیر به عنوان تعداد سیکل هایی (به طور مثال ۱۳، ۱۵،۱۷) مشخص می شود که کنترلر باید بعد از ارسال دستور Column Address و قبل از قابل دسترس شدن داده ها در باس منتظر بماند. تاخیر CAS شامل هر دوی تاخیر بارگذاری و غیربارگذاری است (که مقدار پایین تر بهتر است).

بهره وری

افزایش باس حافظه موجب تغییر تاخیر خواندن سطح پایین باس حافظه نمی شد. دستورالعمل های خواندن و نوشتن فردی همیشه در حجم زمانی یکسانی کامل می شوند (بدون در نظر گرفتن حجم ترافیک باس). با این حال، افزایش بهره وری موجب افزایش زمان تاخیر حافظه سیستم می شود که به علت تاخیرهایی است که در صف های درون کنترلر حافظه جمع می شوند. توان عملیاتی واقعی حافظه بسیار ثابت باقی می ماند مگر اینکه از سه DIMM در هر کانال (DPC) استفاده شود و یا از LRDIMM های ۱۲۸ گیگابایتی استفاده شود.

مقایسه ماژول های حافظه DIMM، RDIMM و LRDIMM

LRDIMM ها ظرفیت بهتری را ارائه می دهند

LRDIMM ها برای تحکیم بارهای الکتریکی رنک ها در LRDIMM ها به یک بار الکتریکی از بافرهای حافظه استفاده می کنند که اجازه می دهد این حافظه ها در یک ماژول DIMM حداکثر ۸ رنک داشته باشند. با استفاده از LRDIMM ها شما می توانید سیستم ها را با بیشترین حافظه ممکن پیکربندی کنید. با این حال، LRDIMM ها انرژی بیشتری استفاده می کنند و در مقایسه با RDIMM ها که ظرفیت کمتری دارند تاخیر بیشتری را ارائه می دهد. در ادامه یک جدول آمده است که مقدار ظرفیتی که با استفاده از LRDIMM و RDIMM بدست آمده را نشان می دهد.

مقایسه ماژول های حافظه DIMM، RDIMM و LRDIMM” alt=”” />

همانطور که دیده می شود با مقایسه LRDIMM در مقابل RDIMM ها شما می توانید سرورهای خود را به ۴ برابر حجم حافظه بیشتر تجهیز کنید

پس کدام بهتر است؟

مانند بیشتر سوالاتی که اغلب در صنعت فناوری اطلاعات مطرح می شود، پاسخ به این سوال به مورد استفاده شما بستگی پیدا می کند. اگر می خواهید از ماژول های حافظه DIMM ی استفاده کنید که بیشتر از ۳۲ گیگابایت نباشد در ۹۰ درصد از مواقع شما باید از RDIMM ها استفاده کنید (که کمی گرانتر از LRDIMM ها هستند). با این حال اگر معماری سرور شما نیاز به استفاده از DIMM هایی دارد که اندازه بیشتر از ۳۲ گیگابایت داشته باشد به سمت LRDIMM ها بروید. برای عملکرد مطلوب، دستورالعمل های کلی برای سرور شما استفاده از یک یا دو RDIMM در هر کانال حافظه است که هر یک دارای دو رنک هستند.

 

ادامه مطلب

تفاوت Hot Plug و Hot Swap چیست؟

تفاوت Hot Plug و Hot Swap چیست؟

تفاوت Hot Plug و Hot Swap چیست؟

تفاوت Hot Plug و Hot Swap چیست؟

سخت افزار هایی که در سرور ها استفاده می شوند به دو دسته تقسیم می شوند؛ نخستین دسته دارای قابلیت Hot plug هستند و دومین دسته دارای یک قابلیتی به نام Hot Swap هستند.

مفهوم قابلیت Hot Plug چیست؟

تمامی ابزارها و سخت افزاری که درحین کار سیستم عامل به کامپیوتر متصل شده اند و اتصال آنها خللی در کار سیستم ایجاد نکنند و از طرفی برای شناسایی آنها توسط سیستم نیازی به راه اندازی مجدد سیستم نباشد، جزو ابزار و سخت افزارهای Hot plug هستند. از جمله این ابزار می‌توان به فلش درایو ,ماوس , کیبورد , SSD و هارد دیسک های ساتا اشاره کرد. توجه کنید که یکی از عمده تفاوت های بارز بین هارد دیسک های SATA و پاتا این هستند که هارد دیسک های ساتا در حین کار کردن سیستم می‌توان به سیستم متصل یا از سیستم جدا کرد بطوری که خللی در سیستم بوجود نیاورد ولی در مورد هارد دیسک های پاتا بایستی سیستم خاموش و هارد را متصل و سپس مجدداً راه اندازی کرد تا هارد مورد نظر را شناسایی کند.

مفهوم قابلیت Hot Swap چیست؟

به طور کلی hot swap به مواردی گفته می‌ شود که در زمان اجرای سیستم سخت افزاری که هم اکنون در حال استفاده می باشند را خارج و سخت افزاری دیگر را برای آن جایگزین با آن اضافه کنیم. در این مورد برای مدیریت ورودی و خروجی باس ها و برای اینکه خللی در سیستم ایجاد نشود از کنترلرهایی استفاده می شود. این کنترلر ها به مدیریت امور می پردازنند به عنوان مثال کنترلرهای RAID نمونه ای از این دسته می باشند که حتی شما با خارج کردن هارد دیسکی از RAID در حین کار کردن سیستم و جایگزین کردن هاردی دیگر هیچ گونه خللی در کار سیستم ایجاد نمی کنید.

 

ادامه مطلب

ثبات یا (Register) در پردازنده چیست ؟

ثبات یا (Register) در پردازنده چیست ؟

همانطور که دستورالعمل ها و به طور کلی برنامه ها بایستی در حافظه RAM سیستم بارگزاری شوند، تا ما بتوانیم از آنها استفاده کنیم، Register ها یا ثبات های حافظه پردازنده نیز از این قاعده مستثنی نیستند. بدین معنی که پردازنده کامپیوتر برای اینکه بتواند، پردازش های خود را روی دستورالعمل ها انجام دهد، بایستی در یک مکانی آن کار ها را انجام دهد. و آن مکان ها جایی نیست جز، Register یا ثبات های حافظه پردازنده یا CPU سیستم. Register ها یا ثبات های حافظه پردازنده یک کامپیوتر، برای ذخیره و انتقال داده ها، و دستورالعمل ها با سرعت بسیار بالا مورد استفاده قرار میگیرد.

همانطور که میدانید CPU کامپیوتر، قطع به یقین یکی از مهم ترین و پیچیده ترین اجزاء یک کامپیوتر محسوب میشود، و طبیعتاََ یک سخت افزار تک منظوره و یک بعدی نیست، و وظایف متعددی بر عهده دارد. از این رو Register در پردازنده دارای انواع مختلفی است که هر کدام به نوبه خود در امر هندل و پردازش کردن دستورالعمل ها، برای CPU بسیار مهم و اجتناب ناپذیر است. همانطور که احتمالاََ حدس میزنید، حافظه های Register پردازنده از سریعترین حافظه های یک کامپیوتر به شمار میرود. (حتی سریعتر از حافظه کش L1 پردازنده)، زیرا CPU برای انجام پردازش های خود، بر روی دستورالعمل ها، دستورالعمل ها را در حافظه Register ذخیره میکند و سپس روی آنها پردازش را انجام میدهد. Register های پردازنده به طور کلی ۳ وظیفه به نام های: Decode ،Fetch و Execute را در امر پردازش دستورات بر عهده دارد که در زیر به توضیح هر کدام میپردازیم.

۱- عملیات Fetch یا واکشی داده ها : Fetch عبارتست از: گرفتن دستورالعمل هایی که توسط کاربر به کامپیوتر داده میشود، و همچنین واکشی یا Fetch کردن دستورالعمل ها توسط Register ها، از حافظه RAM سیستم، به منظور انجام پردازش روی دستورالعمل ها.

۲-عملیات Decode یا کدگشائی دستورالعمل ها : Decoding دستورالعمل ها بدین منظور است که، دستورالعمل ها به Command ها یا دستورات ترجمه شوند تا توسط واحد ALU قابل اجرا باشند. واحدی که بر عملیات Decoding دستورالعمل ها نظارت دارد واحد CU یا همان واحد کنترل در CPU میباشد.

۳- عملیات Execute یا اجرای دستورات : همانطور که گفتیم دستورات به وسیله واحد ALU پردازنده انجام میشود. بعد از اجرا نمودن دستورات توسط واحد منطقی ALU، نتیجه در حافظه RAM سیستم ذخیره میشود، تا بتوانیم از نتیجه دستورات مان استفاده کنیم.

همانطور که گفتیم Register ها دارای انواع و اقسام مختلفی هستند که هر کدام وظیفه خاص خود را بر عهده دارد. در زیر به معرفی هر کدام از Register ها میپردازیم.

Memory Address Register یا MAR

این Register همانطور که از نامش نیز پیداست، آدرس های حافظه از داده ها و دستورالعمل ها را در خود نگه میدارد. این Register برای دسترسی به داده ها و دستورالعمل ها، از حافظه RAM در طی اجرا شدن دستورالعمل ها مورد استفاده قرار میگیرد. فرض کنید CPU میخواهد برخی از داده ها را در حافظه RAM ذخیره کند و یا بر عکس، میخواهد داده هایی را از حافظه RAM فراخوانی کند CPU در این گونه مواقع می آید و آدرس های داده هایی که در حافظه RAM بایستی قرار بگیرد را در رجیستر MAR به صورت موقت ذخیره میکند. زیرا اگر این گونه نبود CPU نمیدانست که دستورالعمل ها در کدام مکان از حافظه RAM بایستی ذخیره شوند. پس اگر منطقی به این قضیه فکر کنیم وجود رجیستری به نام MAR الزامی است.

Program Counter یا PC

رجیستر Program Counter یا به اختصار PC، رجیستری است که به آن Instruction Pointer یا IP نیز میگویند. به این رجیستر گاهاََ Instruction Address Register نیز گفته میشود. این رجیستر مسیر آدرس حافظه دستورالعملی که بعد از تمام شدن پردازش دستورالعمل فعلی بایستی مورد پردازش قرار بگیرد را در خود ذخیره میکند. به عبارت دیگر این Register تا زمانیکه پردازش روی دستورالعمل فعلی به اتمام نرسیده است آدرس حافظه دستورالعمل بعدی را در خود نگه میدارد.

Accumulator Register یا AC

این Register برای ذخیره سازی نتایج دستوراتی که توسط واحد ALU پردازنده سیستم انجام شده است مورد استفاده قرار میگیرد. هنگامی که CPU دستورات را مورد پردازش قرار داد و تمام شد نتیجه دستورات در رجیستر AC به صورت موقت ذخیره میگردد. به Accumulator Register در اصطلاح فنی AX نیز میگویند.

Memory Data Register یا MDR

این Register یکی از مهم ترین رجیستر های CPU است رجیستر MDR، رجیستر واحد CU، از پردازنده میباشد و شامل اطلاعاتی است که باید در حافظه RAM سیستم یا سایر حافظه ها ذخیره شود، همچنین این رجیستر میتواند شامل داده هایی باشد که با عملیات Fetch یا واکشی داده ها از یک دستگاه ذخیره سازی بدست آمده باشد. رجیستر، MDR همانند بافر عمل میکند و شامل کپی اطلاعاتی است، که از حافظه RAM طی عملیات Fetch به این رجیستر منتقل شده است تا توسط CPU مورد پردازش قرار گیرد. توجه کنید که MDR شامل اطلاعاتی است که هنوز توسط دیکدر های پردازنده Decode نشده اند.

رجیستر MDR شامل اطلاعاتی مانند، آدرس هایی از حافظه است که در حافظه RAM نوشته یا خوانده شده اند. به عنوان مثال برای واکشی داده هایی از سلول ۱۲۳ ( به باینری )، ما مقدار ۱۲۳ (به باینری)، را در رجیستر MAR بارگزاری میکنیم و عملیات Fetch را انجام میدهیم. وقتی عملیات Fetch تمام شد یک کپی از داده های سلول ۱۲۳ در رجیستر MDR بایستی نوشته شود. یا به عنوان مثال دیگر، برای ذخیره سازی مقدار ۹۸ ( به باینری )، در سلول ۴ در حافظه بایستی آدرس داده های ذخیره شده در سلول ۴ حافظه RAM را در رجیستر MAR بارگزاری کنیم و داده های این سلول را در رجیستر MDR ، و سپس عملیات ذخیره سازی را انجام دهیم. وقتی عملیات Fetch به انجام رسید، محتویات سلول ۴ حافظه RAM با مقدار ۹۸ پر خواهد شد. رجیستر MDR یک رجیستر دو طرفه است، به این معنی که داده ها از حافظه Fetch یا واکشی میشوند و در رجیستر MDR ذخیره میشود، که در حقیقت در یک جهت در این رجیستر نوشته شده است. زمانیکه دستورالعملی میخواهد نوشته شود بایستی داده ها در رجیستر MDR نوشته شوند و سپس در حافظه RAM ذخیره شوند.

Index Register

این رجیستر در پردازنده اعداد یا مقادیری را در خود نگه داری می کند که میتواند، از بخشی از آدرس یک دستورالعمل کم یا به آن اضافه شود تا به یک آدرس موثر و کارامد تبدیل شود. به Index Register اغلب Base Register نیز گفته میشود. Index Register در پردازنده کامپیوتر رجیستری است، که برای تغییر دادن آدرس های عملوند در طول اجرای یک برنامه مورد استفاده قرار میگیرد. به Index Register در اصلاح فنی BX نیز میگویند.

Memory Buffer Register یا MBR

این Register محتویات داده، یا دستورالعمل هایی که از حافظه خوانده، یا روی آن نوشته میشوند را در خود نگهداری میکند. به عبارت دیگر این رجیستر برای ذخیره سازی داده ها یا دستورالعمل هایی که از حافظه فراخوانی شده یا روی آن بارگزاری میشوند، مورد استفاده قرار میگیرد. رجیستر MBR همان رجیستر MDR است و تفاوتی با هم ندارند.

Data Register

این رجیستر برای ذخیره سازی موقتی داده هایی که از دستگاه های ذخیره سازی خوانده یا نوشته میشوند مورد استفاده قرار میگیرد. به Data Register در اصطلاح فنی DX نیز میگویند.

 

ادامه مطلب

با سری جدید پردازنده های زئون Intel Xeon E آشنا شوید

با سری جدید پردازنده های زئون Intel Xeon E آشنا شوید

اینتل سری جدید پردازنده های Intel Xeon E را معرفی کرد؛ این محصولات که جانشین پردازنده های Xeon E3 خواهند شد، همچنان قابلیت استفاده در سیستم های سرور، ایستگاه کاری، فضای ابری، رندرینگ طولانی مدت و … را خواهند داشت. پردازنده های فوق از حافظه های رم مجهز به فناوری ECC پشتیبانی می کنند و جالب است بدانید که دارای ویژگی گرافیک داخلی آن هم از نوع Intel UHD Graphics 630 هستند که امکان پخش تصاویر 4K را نیز داراست. این گرافیک مجتمع از کدک 10 بیتی HEVC نیز پشتیبانی می کند.

پردازنده های Intel Xeon E برای سیستم های میان رده، نیازمند به زئون، مورد استفاده قرار خواهند گرفت. در مدل پرچمدار شاهد استفاده از 6 هسته پردازشی هستیم. امکان دستیابی به فرکانس 4.7 گیگاهرتز و سازگاری با Turbo Boost Technology 2.0 نیز از جمله ویژگی های آنها است. این سری از زئون ها از 64 گیگابایت حافظه رم DDR4 با فرکانس پایه 2666 مگاهرتز پشتیبانی کرده و امکان آدرس دهی حداکثر 40 مسیر PCI-E را نیز دارا هستند.

با سری جدید پردازنده های زئون Intel Xeon E آشنا شوید

کنترلر داخلی این پردازنده ها، امکان استفاده از رابط های USB 3.1 و Thunderbolt را میسر ساخته و Intel vPro نیز با آنها همراه است. پشتیبانی از حافظه های Intel Optane، کنترلرهای داخلی Intel Ethernet و Intel Wireless-AC و سازگاری با Intel Software Guard Extensions نیز دیگر قابلیت های سری Xeon E را شکل می دهند.

با سری جدید پردازنده های زئون Intel Xeon E آشنا شوید

 

 

ادامه مطلب

تفاوتهای CPU و GPU

تفاوتهای CPU و GPU

CPU (واحد پردازش مرکزی) اغلب مغز کامپیوتر نامیده می‌شود اما به طور فزاینده ای این مغز توسط بخش دیگری از کامپیوتر ارتقاء می یابد که این بخش GPU (واحد پردازش گرافیکی) نام دارد که به نوعی روح کامیپوتر محسوب می‌شود.

تمام رایانه های شخصی دارای تراشه‌هایی هستند که تصاویر را روی صفحه مانیتور، نمایش می‌دهند. اما همه این تراشه‌ها یکسان نیستند. بعنوان نمونه، کنترلر گرافیک یکپارچه اینتل قابلیت‌های گرافیکی پایه را فراهم می‌کند که تنها می‌تواند برنامه‌های کاربردی مانند پاورپوینت مایکروسافت، تصاویری با تفکیک پذیری کم و بازی‌های ساده را نمایش دهد.

GPU اما جایگاه خود را دارد و فراتر از توابع کنترل‌کننده گرافیکی ساده عمل می‌کند و بعبارت دیگر یک پردازنده قدرتمند و مستقل برنامه‌پذیر محاسباتی محسوب می گردد.

GPU چیست ؟

قابلیت های پیشرفته GPU بدواً در تصویرسازی بازی‌های سه بعدی مورد استفاده قرار می‌گرفت. اما اکنون این قابلیت‌ها به طور گسترده تر به منظور شتاب بخشیدن به عملیات محاسباتی به کار گرفته می‌شود از جمله مدل سازی مالی، تحقیقات علمی پیشرفته و همچنین اکتشافات نفت و گاز .

در مقاله اخیر نشریه BusinessWeek، قابلیت‌های منحصر به فرد GPU چنین توصیف شده است: پردازنده‌های گرافیکی (GPU) برای انجام سریع عملیاتی یکسان، روی بسته‌های عظیم داده، بهینه سازی شده‌اند بر خلاف ریز پردازنده‌ها (CPU) که همه منظوره هستند و همه جای رایانه سرک می‌کشند.

GPU همجنین نقش بسیار مهمی در هوش مصنوعی مدرن ایفا می‌کند.

از نقطه نظر معماری کامپیوتر، یک پردازنده (CPU) از چند هسته به همراه تعداد زیادی حافظه نهان تشکیل شده است که می‌تواند همزمان چندین مجموعه دستورالعمل را اجرا کند. در مقابل، یک GPU متشکل از صدها هسته است که می‌تواند به طور همزمان هزاران مجموعه دستور (البته با طیفی محدودتر در مقایسه با CPU)* را اجرا کند. چنین قابلیتی به تنهایی، اجرای برخی برنامه‌ها را تا ۱۰۰ برابر سریع تر می‌کند. علاوه بر این، پردازنده گرافیکی (GPU) در حالی این شتاب را ایجاد می‌کتد که در مصرف انرژی، بهینه‌تر و از نظر هزینه نیز مقرون به صرفه تر از CPU است.

رواج کاربرد فراگیر GPU

امروزه بواسطه پشتیبانی نسخه‌های جدید سیستم عامل‌های اپل (به همراه Open CL) و مایکروسافت (بر مبنای Direct Compute) از قابلیت شتاب دهنگی پردازش GPU، کاربرد آن بسیار فراگیر شده است و دلیلش چنانکه پیشتر اشاره شد قدرت پردازشی و همچنین رشد سریعتر قابلیت‌های آن در مقایسه با پردازنده‌های x86 است.

تفاوتهای CPU و GPU

در رایانه های شخصی امروزی، پردازشگر گرافیکی یا GPU می تواند بسیاری از وظایف چند رسانه ای را نظیر شتاب‌دهی به ویدئوهای فلش ادوبی، تبدیل فرمت‌های گوناگون تصاویر ویدئویی به یکدیگر، تشخیص تصویر، تطبیق الگوی ویروسی… بر عهده گیرد. هنوز مشکلات پیچیده‌تری باید حل شوند آنهایی که دارای طبیعت موازی ذاتی هستند نظیر پردازش تصویر، تجزیه و تحلیل تصویر و پردازش سیگنال …

ترکیبی از CPU و GPU می‌تواند بهترین سیستم را از نظر عملکرد و قیمت ارائه دهد.

ادامه مطلب

پردازنده مجازی vCPU

پردازنده مجازی vCPU

در دنیای مجازی‌سازی اصطلاح پر کاربرد و مهمی به نام vCPU وجود دارد. اما این اصطلاح به چه معنا است و بیان‌گر چه مفهومی است؟ یک پردازنده مجازی (vCPU) یا به عبارت دقیق‌تر Virtual CPU، یک پردازنده فیزیکی است که به یک ماشین مجازی اختصاص پیدا کرده است. در حالت پیش‌فرض هر ماشین‌ مجازی دارای یک پردازنده مجازی است، اما روی سامانه‌های میزبانی که دارای چند پردازنده فیزیکی هستند یا تعداد هسته‌های پردازنده فیزیکی آن‌ها زیاد است، شما می‌توانید به ماشین مجازی بیش از یک پردازنده مجازی اختصاص دهید. در اصطلاح رایج به پردازنده‌های مجازی Logical Processor گفته می‌شود.

یک مدیر شبکه یا مدیر زیرساخت‌ باید به درستی بداند که زیرساخت ابری تحت سرپرستی او که سرویس‌های مبتنی بر ابر را ارائه می‌‌دهد، چطور پردازنده‌های مجازی (vCPU) را به کار می‌گیرد تا در ادامه بتواند هزینه مربوط به قدرت پردازشی در محیط‌ ابری یا سرورهای مجازی را محاسبه کند. نکته‌ مهم دیگری که یک مدیر شبکه‌ باید از آن اطلاع داشته باشد، آگاهی از این موضوع است که اضافه کردن پردازنده‌های مجازی جدید به‌‌طور خودکار عملکرد را بهبود نمی‌دهد، به دلیل این‌که هر چه بر تعداد پردازنده‌های مجازی (vCPU) افزوده شود، به همان نسبت زمان‌بندی پردازنده‌ها برای استفاده بهینه از برش زمانی پردازنده فیزیکی سخت‌تر می‌شود. زمان انتظاری که برای دسترسی به پردازنده فیزیکی سپری می‌شود به شکل قابل محسوسی عملکرد را کاهش می‌دهد. به‌طور مثال، در VMware، پردازنده‌های مجازی (vCPU)، بخشی از مدل محاسباتی چند رشته‌ای-چندپردازشی (SMP) سرنام symmetric multi-processing هستند. SMP به رشته‌‌ها اجازه می‌دهد تا میان هسته‌های فیزیکی یا منطقی پردازنده تقسیم شوند. این مدل تقسیم رشته‌‌ها باعث می‌شود تا عملکرد پردازشی سیستم افزایش پیدا ‌کند. در حقیقت مدل SMP  یک مکانیزم پردازش موازی در اختیار ما قرار می‌دهد. پرازنده‌های مجازی (vCPU) همچنین به ما این امکان را می‌دهند تا چندوظیفگی را به شکل متوالی در محیط‌های چند هسته‌ای مدیریت و پردازش کنیم.

پردازنده مجازی vCPU

پردازنده مجازی vCPU

چه تعداد پردازنده مجازی (vCPU) را می‌توان روی یک ماشین مجازی به کار گرفت؟

اگر از یک ماشین مجازی روی محصولات شرکتی همچون vmware و از نسخه استاندارد ESX یا ESXi استفاده می‌کنید در حالت عادی قادر هستید از 4 پردازنده مجازی استفاده کنید. البته تعداد پردازنده‌ها به نسخه‌ای که از آن استفاده می‌کنید بستگی دارد. به‌طور مثال اگر از نسخه سازمانی استفاده کنید شما در عمل می‌توانید از 8 پردازنده مجازی برای هر ماشین مجازی استفاده کنید. البته تعداد پردازنده‌های مجازی را باید متناسب با بار کاری که به هر ماشین مجازی اختصاص می‌دهید افزایش دهید. در نسخه ESXi یک پردازنده مجازی برای انجام محاسبات به هسته فیزیکی یک پردازنده واقعی نگاشت می‌شود. به عبارت ساده‌تر اگر یک ماشین مجازی را به شکلی پیکربندی کنید که از یک پردازنده مجازی (vCPU) استفاده کند و این پردازنده مجازی به 4 هسته فیزیکی یک پردازنده متصل شود، در بهترین حالت موفق نخواهید شد بیشتر از یک چهارم توان محاسباتی پردازنده فیزیکی را به خدمت بگیرید. به همین دلیل در ابتدای مطلب به شما گفتیم افزایش بدون دلیل تعداد پردازنده‌های مجازی ممکن است عملکرد سیستم را کاهش داده و تنها بار اضافی را به سرور تحمیل کند.

پردازنده مجازی vCPU

آیا یک پردازنده مجازی (vCPU) برابر با یک پردازنده فیزیکی است؟

برخی از افراد این‌گونه استدلال می‌کنند که یک پردازنده مجازی برابر با با یک هسته از یک پردازنده فیزیکی است. (vCPU = 1 Physical CPU core) که این موضوع نمی‌تواند همیشه درست باشد. یک پردازنده مجازی از برش‌های زمانی برای دسترسی به تمامی هسته‌های فیزیکی استفاده می‌کند. بنابراین در حالت کلی یک پردازنده مجازی قوی‌تر از یک هسته انفرادی است. این مسئله به ویژه در ارتباط با پردازنده‌های مرکزی که هشت هسته یا بیشتر دارند عینیت پیدا می‌کند. VMWare بر پایه الگوریتم‌های پیچیده‌ زمان‌بند پردازنده مرکزی سعی می‌کند به هر ماشین مجازی اجازه دهد مقدار معینی از کلاک هسته را در اختیار داشته باشد. در یک شبکه ابری بزرگ اگر منابع محاسباتی پردازنده مرکزی به اندازه کافی وجود نداشته باشد و میزان مصرف پردازنده‌ها در ماشین مجازی به مرز 100 درصد برسد، ماشین مجازی از طریق به‌کارگیری فناوری‌هایی همچون DRS و VMotion روی میزبان دیگری قرار می‌گیرد که محدودیت دسترسی به پردازنده مرکزی روی آن وجود ندارد تا به این شکل فرآیند سرویس‌دهی بدون مشکل انجام شود.

ادامه مطلب

تکنولوژی Hyper Threading چیست؟

تکنولوژی Hyper Threading چیست؟

CPU کارهای پردازشی که برنامه‌ها را اجرا می‌کند، انجام می‌دهد. سی پی یو های مدرن ویژگی‌هایی مانند چند هسته‌ای و Hyper Threading دارند. برخی سیستم‌ها هم حتی چند پردازنده دارند.

سابقا سرعت کلاک پردازنده برای مقایسه کارایی کافی بود اما دیگر به همین سادگی نیست. CPU ای که چند هسته یا Hyper Threading ارایه می‌دهد، به شکل قابل توجهی از سی پی یو های تک هسته‌ای که همان سرعت را دارند و Hyper Threading ندارند، بهتر هستند. پی سی هایی با چند پردازنده، مزایای بیشتری هم دارند. تمام این ویژگی‌های جوری طراحی شده‌اند که پردازش چندگانه و همزمان بسیار آسان‌تر انجام می‌شود و در عین حال افزایش کارایی را هنگام Multicasting یا اپ‌های قدرتمندی مانند Encoder های ویدئو و بازی‌های مدرن به همراه دارد.

حالا بیایید نگاهی به هر یک از این ویژگی‌ها بپردازیم و ببینیم برای شما چه معنی دارد.

تکنولوژی Hyper Threading چیست؟

تکنولوژی Hyper Threading چیست؟

Hyper Threading چیست؟

Hyper Threading در واقع اصطلاحی است که اینتل برای Simultaneous Multithreading یا SMT به کار می‌برد. در این تکنولوژی، CPU هسته فیزیکی خود را به دو هسته مجازی که Thread نامیده می‌شود، تقسیم می‌کند. HT هر هسته را برای انجام دو کار استفاده می‌کند در نتیجه کارایی CPU افزایش می‌یابد. پس با خیال راحت به اجرای همزمان اپ‌های Multiple Demanding یا استفاده از اپ‌های Heavily Threaded بپردازید بدون اینکه پی سی داغ شود.

Hyper Threading در حال حاضر در پردازنده های Intel Core، Core vPro، Core M و زئون قابل استفاده است.

Hyper Threading و پردازش موازی برای اولین بار در سال 2002 توسط شرکت Intel در مدل Pentium 4 HT ارایه شد. پنتیوم 4 ها تا آن روز تک پردازنده بودند و فقط یک کار را در هر زمان می‌توانستند انجام دهند حتی اگر می‌توانستند بین Task ها به سرعت سوییچ کنند و به صورت Multicasting به نظر برسند.

هسته پردازنده با وجود Hyper Threading، به صورت منطقی، دو هسته برای سیستم عامل فراهم می‌کند؛ با وجودی که سی پی یو فقط یک عدد سی پی یو است. سخت افزار CPU فقط یک سری منابع اجرایی برای هر هسته CPU دارد اما پردازنده وانمود می‌کند که هسته‌های بیشتری دارد تا سرعت اجرای برنامه ها را بیشتر کند. به عبارت دیگر سیستم عامل فریب داده می‌شود تا هر هسته واقعی پردازنده را به صورت دو پردازنده ببیند!

با وجود Hyper Threading، دو هسته منطقی CPU، منابع فیزیکی اجرایی را به اشتراک می‌گذارد. نتیجه این است که سرعت افزایش خواهد یافت. مثلا اگر یکی از سی پی یو های مجازی در حالت انتظار باشد و پردازشی انجام ندهد، دیگر سی پی یو مجازی می‌تواند منابع اجرایی آن را قرض بگیرد.

Hyper Threading باعث افزایش سرعت پردازنده می‌شود اما به هر حال به پای داشتن هسته‌های اضافی واقعی نمی‌رسد!

CPU های مدرن امروزی، هم چند هسته دارند و هم از Hyper Threading استفاده می‌کنند. مثلا CPU دو هسته‌ای با کمک Hyper Threading به صورت 4 هسته برای سیستم عامل ارایه می‌شود و به همین صورت 4 هسته به صورت 8 هسته. Hyper Threading جایگزینی برای هسته‌های اضافی نیست اما کارایی پردازنده دو هسته‌ای با وجود Hyper Threading بیشتر از کارایی پردازنده دو هسته‌ای بدون وجود Hyper Threading است.

برای استفاده از Hyper Threading باید سیستم عامل و بایوس هم از تکنولوژی Hyper Threading پشتیبانی کنند.

تکنولوژی Hyper Threading چیست؟

خلاصه

به برنامه های قدیمی اصطلاحا Single Thread گفته می‌شد، بدین معنا که در آن واحد تنها یک دستور ارسال می‌کردند. اما با پیشرفت CPU ها این امکان فراهم شد که یک برنامه در آن واحد بیش از یک دستور به پردازنده ارسال کند و این به معنی سرعت و قدرت پردازش بیشتر می باشد.

 

 

ادامه مطلب